kedar

zaman değişir,
mekan değişir,
insanlar değişir,
an,
değişmez

çalışkan bir arı uyanır yeni güne,
bulutların arkasında gizlenen güneşle,
yaprağından uyuklayan bir karıncaya doğru,
bir damla ayrılan çiçeğe konar,
özünden bir fırt çeker,
yeni güne dair bir sigaradan çeker gibi,
çiçek değişebilir,
yıllar sonra torunları konar belkide,
aynı yerde o çalışkan arının,
belki heyelan olmuş da mekan da değişmiştir,
ama özden ilk yudum,
o an,
çiçekten bala uzanan serüven,
değişmez...

çakmak taşı crickerda çakar bulur kendini,
çakmaktan atmosfere fırlayan gaza,
tutuşur fişeğin fitili,
ve yükselir göğe doğru kendiini bilmezce,
aydınlanır gök yersizce,
kül olana kadar havai fişek,
çakar gözüne,
tarih değişmiştir,
sahile taşınmıştır şenlik yeri,
sen,
değişmeyen tek şeyin değişim olduğuna yanan,
sen de değişmişsindir,
o an,
zamanın durmasını istediğin,
geriye sarmasını istediğin,
gözlerinin kapanmasını ümit ettiğin;
damarlarına zehir pompalayan
üzünç dolu bir ağrısına boğan
kalbin dursun diye,
o an,
zamanın,mekanın,insanın
değişmemiş hissettiğin
sanki,
gözlerini biraz önce kapatmış da
uzun hayallerden uyanmışsın gibi gelen o an,
değişmez...

zaman değişir,
mekan değişir,
insanlar değişir,
an değişmez...