eşya

bu dünyaya aitliğimiz,

yahut ait hissetmemiz
içindir
eşya,
dünyadan bir parça,
ne kadar şık duruyorsa
üstümüzde
o kadar yakışmışızdır dünyaya,
mobilyalarımız kadar yenidir
en yakınlarda mutlu hissettiğimiz an
kendimizi...
yuva;
kapandıkça dört duvar ardına,
büyüdükçe gözleri,
yükseldikçe ve gözlenebildikçe şehir;
oralıyızdır artık,
evleniriz dünyayla,
sonsuz bir katolik yeminiyle...

hayata aitliğimiz,
ve eşyadan uzaklığımız;
eşya,
ve korumak için hiçi,
çekinerek kaybetmekten,
dört duvar arasında,
dört duvardır eşya,
içinde yaşar insan korkusuyla...
çıkabilmek yola,
terkedebilmek şehri,
uyanmamak yeni güne
korkularımızla
dair dünyaya;
soyunup koşmaktır işte,
sınır yokçasına,
durmazcasına...

insanlarla bağlarımız
dunyaya ve hayata aitliğmiz
arasında gidip gelir,
sevgi,
dünya,
hayat,
üç maymun...ve duyulur eşya...