part8

kaybetme korkusu

insanda varolan ve oalylara verdiği tepkilerin özünde olan
başlıca bir norolojik tepkidir
insanın bencil oluşu ise bunun nedenidir

insan bencildir,
varoluşuna dair kurduğu hayallerin nedeni de budur.
insan çevresinden beslenir,hem maddi hem de manevi olarak...
çevresine verdikleri ise,vermenin onda yarattığı manevi katkıdan dolayıdır

insan hayatındakileri kaybetmekten korkar,kaybedince de üzülür;
ölüme üzülmesi de bundandır.

psikolojik olarak depresif olarak adlandırılan insan tipinde ise,
kaybettiklerinden dolayı,kendini kaybetmemek için kazanmamaya şartlandırma belirir

insan hayatını kaybetme korkusu ile sürdüregiderken,kaybetmekten korktuklarıyla beraber zaman geçirme ve bundan mutlu olmayı göz ardı eder.
ve böyle geçirilen hayat ise kaybedilmiştir zaten.

ölüme üzülen insan beraber geçirdiği zamana sevinmeyi nedense hiç düşünmez,veya geçirilen zamanda kaybetme korkusunu hayatında tutup mutlu olmaz
hayatına yansıttıkça bunları zaten kaybetmiştir

bu duygu öyle zehirlidir ki mutluluğu arayan insan için,
umutlarını hiçe sayıp,başlayan birşeyin sonu vardır ilkesine inanıp,
hayatına katacaklarını daha baştan kaybetme korkusuyla,
hem katmaz,hem onlara güvenmez,hem de onları kendinden uzaklaştırır

var olduğu noktada zaten kaybetmiştir bu tür insanlar...

"doktorun ayağına hasta biri geldiğinde"nasıl olsa sonunda ölecek"diye doktorun hastayı tedavi etmemesi" ne kadar mantıklıysa o kadar mantıklıdır bu tür insanlar...

kaybetme korkusu kaybetmektir.
cennet ve cehennem diye adlandırılan ölümden sonra yaşama dair bu söylentiler
ütopyayı var eden insanın,kaybetme korkusundan var olmuştur.

mutluluğu ütopya sayıp,gerçek mutluluğu başka yerlerde arayanları cenneti kurup,hayatı kaybetme korkusuyla yönlendirip,kaybetmektedirler

cehennemi ise dünyadaki yanlışlıklara bakıp,kaybetme korkusuyla parmaklarını oynatmayanlar zalimlere karşı koymamalarının sebebi olarak uydurmuşlardır

eşşegin sırtından geçinen,eşşeğin sırtından inmemeyi hayal edip
sırtına binenin ise sırtına bineceğini düşlemiştir...