doğum
kendi doğumunu bir mucizeye bağlayan insan,
mucizeyi de abartmıştır belkide,
mucize ki mevcudiyeti pek görülmeyen hadiselere denir
günde bilmem kaç insanın doğduğu bir dünyada
bu pek de görülen bir hadise değildir
kendini diğer varlıklardan üstün görme dürtüsü ise,
bambaşka bir şeydir ki,
zaten hayat denen karmaşada
bu dürtü ile zarar verme dürtüsü alevlenir
bu dürtü kümeleşip kendi içinde daha da belirirken
inanma isteği ile yanıp kavrulan insan,
kendini mucizevi ve muhteşem olduğuna inandırıp
a ve b aralığın da pek de uzun olan hayatını
iyileştirme çabalarıyla idare ettirir...
misal pek de oluşması mümkün olmayan
eşşekler sırtında gezerek...
dinlerin altında yatan da bu değil midir?
insanı çok mucizevi gösterip,
eşşekleri kendisi için yaratılmış görmek...
veyahut peygamberi çok mucizevi gösterip,
onun dediklerini tabulaştırmak...
veya şeyhler şıhlların peşinde
iki büklüm eğilmek
veyahut yine daha derine inilirse,
misal para denilen bir kıstas için çalışıp
başkasının sırtından geçinmesine iizn vermek...
bu temelde insan kendi mucizesine inanıp,
diğer varlıkları,eşekleri mesela kendi için bir araç görürken
insan topluluğunda,başka insanları kendisi için eşşek gormemek nasıl mümkün olabilrdi?
veyahut,eşşek yediği ota şükür ederken,
insan neden şükretmesin ki...
fakat insan vermese ve yakıp yıkmasa otlaklarını,
eşşek nasıl da bulur yerdi otunu...
başkası sahiplenmese,mucizevi bir şekilde,
ne de güzel yaşardı eşşek!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder