yitirmek,yitmektir bir nevi,
her yitirdiğin,
yitirir seni
benzer,yarıda kalmış sevdalar,
sineklern baharda yumurtadan çıkıp da,
yaz'ı yaşayıp,yok olmalarına kış başında;
ölümdür bu benzerliği,aynılıktan ayıran,
bir sonraki baharda var olan sinek,
haberdar değildir atasından,
ve,
mevsimlerin devamlılığına hapsolan insan,
benliğinde taşır,
çakıl taşlarını,dalgaların dövdüğü kayalar misali,yüreklerinde
garip olan,
kuma vardıkça,daha bir taşlaşır yürek,
algıda,hatıraların despot hükümdarlığıyla...
yitirmek,yitmektir bir nevi,
her yitirdiğin,
yitirir seni...
bir de,yitirmeden yitmek vardır,
kimisi,hapseder varlığını hücrelerne de,
def-edilir yağmurun sokaklardan söktüğü gibi,tozu çamuru,
karşısındakinin yüreğinin mazgallarından;
bu yitişi ne ölüm paklar,
ne yeni bir kişi...
askıda kalmak,
bir fotoğraf gibi,o an'da,o varoluşta...
bir de,
ölümden sonrasına inananlar vardır,
hangi mazoşist arzular,
var etmek sonsuza değin,bilinçte
geçip gitmişi...
yitirmek,yitmektir bir nevi,
her yitirdiğin,
yitirir seni
sen,
yitirip de hepsini,
karıştıkça süblimleşmiş yalnızlığına
yokolacağını sanma sakın,sinekler gibi
boka bulanmadan,kan emmeden,
yitirmekten zevke varamazsın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder