taşın tekini atıyor çocuğun biri,
büyükçe hem de,
kaydırmaya alışsa da su üstünde,
seçiminin yanlış olması hüzünlendirmiyor beni,
cahilliğine vuruyorum içimden,
kaç kere sekecek diye takip ederken gözleri
çizileme dalıyor
içsel varlığımın göletine,
o an,
girdap,
çökerken yere,
ne alıp varsa iyi,
takılıyor etkisine...

yayılıyor,
dalga dalga,
daireler yayılıyor ve,
vuruyor,
kayavari sinirlerime...
kıyıda benim
kumdan kale yapar çocuktur umutlarım,
ve düşlerim kalelerin en yüksek noktasına tırmanan,
işte hepsi karışıyor,
geldiği kuma,
kıyıda...

ne taş atana kızıyorum,
ne de dalgalara,
ne de taşa...
kumdur benim düşmanım,
sen ey kum,
onca emek,
onca rüya,
ne diye tutunamazsın taneciklerine de
duramazsın bir arada...

senden ev yapanın aklına ben!
seni o hanelere katanın...