kısmi

hayat türevimi alıyor her seferinde,

t=0'dan şu ana doğrusallaşıyorum,
düşüncelerim yüksek mertebeli
diferansiyel umutlarım,
her tıkandığımda Laplace yetişiyor imdadıma,
Dönüşüyorum...
her ne kadar doğrusallaşsam da,
bir kurt düşüyor karadenizime,
Ve ben homojen değilim artık,
düzgün bulmuyorum kendimi anlayacağın...
onca dönüşümden sonra,
Kendimi,parametre değişimi veya,
küresel koordinatlarla,
doğadaki kalıplara sokulmaya çalışılan
çok değerli bir fonksiyonun
çok katlı ve bir o kadar da değersiz
integralleri görüyorum
Beni hayata tutan kısmi duygularım ise;
birer birer ihmal ediliyor
bu sonlu ve bir o kadar da sonsuz denklemde,
ve donduruyorum zamanı,karabasanlarda tıkanıyorum,
zamansız bir hız denklemi kalıyorum,
dönüp bakmaya korkuyorum,
aştığım yola...