ben bir çam ağacıyım,
gölgemde ne ot biter,
ne de karanık,
bir çam ağacıyım aslında...
yağmuru sever,
acarım yeşilimi güneşe,
tam tepedeyken,
açık bir tonla gülümserim yanlızlığa...
iğne yapraklarımla karsılarım yabancıyı,
yapraklarımın mevvsimlerle varlığı kadar,
hayatım,
döktüklerim kadar,çilem,varlığım,
yeşil kaldığıma bakmayın güz vakti,
ben bir çam ağacıyım...
bir orman ki istanbul,
bir yanda çınarlar,
bir yanda fideler,
ve çam ağaçları,
bahar gelse de,yaştaşları çiçek açarken,
döker yanlızlıklarını,
iğneli iğneli...
elinde balta,
gösterdikçe kendini,
anlattıkça bana,
hayat;
kabuğumu parçalıyor hiddetle,
eğiliyor dallarım,
yine de yeşilim,
az yeşil...
bir kibrit çakıyor,
kimi zaman,
bana tutsa,mevsimlerden de güz,
belki söndüreceğim,
bırakıyor yere hayat,
rüzgar da esmiyor hani,
yerde kuru iğne yapraklarım,
tutuşuyorum...
ben bir çam ağacıyım,
çöl rüyam,
orman çilem,
döktüklerim üzünçlerim,
varlığım,
yeşil...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder