önce,altımı temizleyen annemi terkettim,
sonra,oyuncaklarımı ortadan toplatanı,
ardından,erken yatmam konusunda ısrar edeni,
sabah okula kaldıranı terkettiğimde yaşım onbeşti,
daha sonra,el memleketine uğurlayanı...
önce,beni incitmeden kucağında taşımak için hassas davranan babamı terkettim,
sonra,yaramazlıklarıma kaşlarını dikip korku salanı,
ardından,haylazlıklarımdan ötürü tokat yediğimi,
gece eve gelişlerimden haz etmeyeni terkettiğimde yaşım onbeşti,
daha sonra,uzaktakinin başına gelebilecek hallerdden korkanı...
her terkedişte,
terkedildim,
hayallerim azaldı önce,
korkularım değişti,ve büyüdü
zamanın yoldaşlığından geldi,
ne geldiyse başıma.
zamanın terkettiklerine hiç gözyaşı dökemedimse de;
üzünütlerimin kaderi hayalleriminkiyle aynıydı...
terk ettiklerime alışıp,
nicelerini terk edeceğimin farkına vardığım zaman,
ne zamandı hatırlamıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder