yalnızlığımın sınırları
içimdeki hiçliğe doğru

yakınsar

zahiri avuntular
insan olmaya dair

astral bir seyirde ruhum
hayatımdan kopmuş

öksüz bir çocuk gibi,
emanet edebilirim bedenimi,
tüm hiçliğiyle

kabullenebilene...

yani ben,
bir et parçası,
azcık da etki-tepki...